چون معناى عبارت طبق اين بيان چنين مىشود : مجاز عبارتست از كلمه‌اى كه در غير موضوع‌له حقيقى استعمال شده باشد . پرواضح است اين تعريف هم بر مجاز مرسل صادق بوده و هم بر استعاره . حاصل جواب از اين سؤال اينستكه : مقصود سكّاكى اين نيست كه مطلق وضع شامل وضع تاويلى شده تا در مقام اشكال به روى آنچه شد ايراد گردد بلكه مراد وى آنست كه وضع مشترك است بين معناى مذكور يعنى : تعيين لفظ بازاء معنا تا بنفسه بر آن دلالت كند . و بين وضع تأويلى لذا آن را به [ بالتحقيق ] مقيّد نمود تا قرينه بر مرادش باشد . قوله : قوله : انّه قد عرض للفظ الوضع : ضمير در [ انّه ] به معناى شأن مىباشد . قوله : اشتراك بين المعنى المذكور : مقصود از [ اشتراك ] اشتراك لفظى مىباشد و مراد از [ المعنى المذكور ] تعيين اللفظ بازاء معنا الخ مىباشد . قوله : فقيّده بالتحقيق الخ : ضمير فاعلى در [ قيّده ] به سكّاكى و ضمير مفعولى به وضع عود مىكند . قوله : ليكون قرينه على انّ المراد الخ : ضمير در [ ليكون ] به تقييد راجع است . قوله : و بهذا يخرج الجواب الخ : مشاراليه [ هذا ] جواب